Willeke Alberti is vanaf gisteren pensioengerechtigd, maar wil niets van afbouwen weten. „Wat is leeftijd?”, vraagt de zangeres, die gisteren verjaarde. „Het belangrijkste is dat je gezondheid je niet in de steek laat. Ik ben nu zeven jaar ouder dan mijn vader Willy Alberti is geworden.”
De carrière van Willeke begon in 1958 met een duet met haar geliefde vader, die overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding. „Hij is nog altijd in mijn leven. Ik zing zijn liedjes. Op 23 februari wordt mijn verjaardag groots gevierd in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Het is het dan precies 25 jaar geleden dat mijn vader ging hemelen.”
De zangeres schudt haar hoofd: „Ik heb gewoon op mijn verjaardag gewerkt. De eerste voorstelling van mijn nieuwe theatertour Willeke begon gisteravond. Hierin zing ik een verzameling oude en nieuwe nummers van onder meer Robert Long, Benny Neyman en Toon Hermans.”
„Eigenlijk is mijn leven één groot lied”, zegt Willeke. „Veel van mijn herinneringen zijn verwerkt in liedjes. De mooie en minder mooie tijden. Ook de dalen omarm ik, als je niet weet wat zorgen of verdriet zijn dan kun je immers niet weten hoe geluk voelt.”
„Ik heb, sinds ik vijftien jaar geleden de draad van mijn carrière weer oppakte, de vrijheid helemaal voor mijn vak te gaan. Ik heb een paar jaar rustiger aan gedaan om voor de kinderen te zorgen. Daar heb erg van genoten. Uitgerust en vol inspiratie ben ik toen weer aan de slag gegaan.” Lachend: „Oma is weer lekker bezig hoor.”
„Optreden is topsport, maar toch doe ik het graag”, vervolgt ze. „Mijn geheim? Ach, je bent zo oud als je je voelt. De een is met tachtig nog jong en de ander met dertig al oud.”
Besluit: „Ik ben nog altijd nieuwsgierig naar wat de toekomst mij brengt. Dat telt voor ieder mens. Mijn doelen, of eigenlijk wensen, zijn: gezond blijven en de theaterzalen vol krijgen.”
Telegraaf/Starlight Radio
